De Oehoe in vogelvlucht
Start het filmpje op www.beleefdelente.nl/oehoe voor de Oehoe in vogelvlucht.
Start het filmpje op www.beleefdelente.nl/oehoe voor de Oehoe in vogelvlucht.
Lees meer over ‘De Romeinse Katakomben in Valkenburg honderd jaar’.
www.mergelgrotten.com/romeinse-catacomben-valkenburg-honderd-jaar
“De Katakomben in Valkenburg bestaan honderd jaar.
Tijd om eens een kijkje te nemen in deze mergelgroeven achter de voormalige Leeuw-brouwerij. Verslaggever Gijs Ettes kreeg een rondleiding. Maar voordat hij naar binnen kon, moest er eerst voor licht gezorgd worden.”
www.l1.nl/popups/mediaplayerpopup/_rp_comm_lsvideoId/1_4779039
| Lya Cattel – Persfoto.nu |
Als jongeman van 23 jaar heeft Henk Egberts in de Tweede Wereldoorlog het beroemdste schilderij van ‘t land bewaakt in de grotten van de St. Pietersberg. Sinds Henk Egberts en zijn vrouw Zus Egberts – van den Anker verhuisd zijn naar ‘De Groene Linde’ in Rossum heeft hij tijd. Tijd genoeg om een boekje te schrijven over zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog.
Meer dan zestig jaar woonde het paar in Kerkdriel, tegenover het Driels Museum waar zaterdag zijn boek gepresenteerd wordt. Henk heeft het boekje getypt op een oude koffertypemachine. Zijn schoonzoon heeft het verhaal overgetypt op de computer. In de Tweede Wereldoorlog was Egberts wachtmeester bij de marechaussee. Toen hij op een dag in het kantoor van de steenfabriek was om een inbraak te onderzoeken, kwam er een NSB-er binnenwandelen, in uniform en met een jachtgeweer over zijn schouder. “Wat moet jij met je geweer, je kan nog geen haas raken”, zei één van de mannen in het kantoor. “Straks komen de Tommies en dan zullen ze jou wel krijgen”, sprak een ander. En Henk Egberts zei: “Eerdaags schieten wij op elkaar.”
Die uitspraak heeft Egberts moeten bezuren. Een paar weken later werd hij overgeplaatst. “Ze noemden het strafoverplaatsing”, vertelt hij. “Ik werd naar Maastricht gestuurd. Daar waren toen al twaalf anderen uit het hele land, die ook voor straf daar naar toe gestuurd waren. Wij kregen als taak kunstwerken te bewaken, die door de Duitsers waren opgeslagen in een speciale kluis in de grotten van de Sint Pietersberg. Er lagen minstens vijfhonderd kunstwerken opgeslagen. Wij moesten onder andere ook zorgen voor de juiste luchtvochtigheid.” Egberts had weinig keus. Als hij die taak niet op zich nam, had hij moeten onderduiken of erger nog: in de frontlinie met de Duitsers moeten samenwerken.
Eén van de schilderijen in de kluis was De Nachtwacht van Rembrandt, die lag opgerold in een aparte ruimte. “De kluis had een dak van een meter dik”, weet Egberts nog goed. “De wanden waren een halve meter dik. Bovenop had je dertig meter mergel en daarop twee meter aarde. De bommen van toen konden daar echt niet doorheen.”
Henk Egberts moest samen met de andere marechaussees en suppoosten van verschillende musea zorgen dat de kostbare kunstcollectie 24 uur per dag bewaakt werd. “Soms hielpen we stiekem Engelse piloten om via de Pietersberg te vluchten”, vertelt hij. “Op een dag zaten er twee even bij te komen in een kamer beneden. Toen stonden er ineens een paar moffen voor het hek. Zij wilden naar de kunstwerken komen kijken, want ze beschouwden het al als hun eigendom. Ik zei tegen mijn collega’s: ‘zorg dat die piloten boven komen, ik ga tijd rekken’. Ik liep rustig naar het hek, maar de zenuwen gierden door me heen. Bij het hek deed ik alsof ik de sleutel in het kantoortje had laten liggen. Ik ben toen rustig teruggelopen en kwam later terug met de sleutel. Toen was het mijn collega’s al gelukt om die twee piloten via een andere uitgang te laten ontsnappen.”
Op 14 september 1944 werd Maastricht bevrijd. “Ik zag om 5.30 uur de laatste Duitsers wegfietsen en aan de andere kant de Amerikanen binnen komen”, herinnert Egberts zich nog goed. “Ik moest samen met een collega een Amerikaanse patrouille naar het centrum begeleiden. Die tocht naar het Vrijthof zal ik nooit meer vergeten. Al die juichende mensen, de vlaggen. Wij voelden ons zelf ook bijna bevrijders.”
Pas na 5 mei 1945 kon de oorspronkelijk uit Ommen afkomstige Henk terug naar Kerkdriel, waar zijn verloofde woonde. “Toen ik probeerde de rivier over te steken, zag ik in de verte de toren van Zaltbommel. Daar wapperde de Nederlandse vlag al, terwijl Kerkdriel pas een week later bevrijd werd.”
Het paar trouwde op 12 september 1945 en is dus nu 65 jaar getrouwd. Ze bleven in Kerkdriel wonen en kregen twee dochters. Henk ging voor de Rijkspolitie werken: “Ik ga nu aan mijn tweede boek beginnen, over het politieleven in de Bommelerwaard.”
De presentatie van ‘Op wacht bij de Nachtwacht’ is op zaterdag 2 oktober in het Driels Museum. Het boekje komt uit in een oplage van 500 stuks en is uitgegeven door Van Horssen in Waardenburg. Het is te bestellen bij Henk Egberts door 10 euro over te maken aan H. Egberts in Rossum op ING-rekening: 39.63.930 (inclusief verzendkosten).
Bron: www.hetkontakt.nl/…/henk-stond-op-wacht-bij-de-nachtwacht door Britta Alink.
KERKDRIEL – “Eerdaags schieten wij op elkaar.” Dat was de zin die Henk Egberts (90) uit Rossum in 1943 een strafoverplaatsing opleverde naar de Sint-Pietersberg bij Maastricht.
Egberts sprak de zin uit in het kantoor van de steenfabriek van Terwindt, tegen een ‘Jan Hagel’, een met een jachtgeweer bewapende NSB’er. Egberts haalde de herinnering op tijdens de presentatie van zijn boekje Op wacht bij de Nachtwacht, zaterdag in het Driels Museum in Kerkdriel. In het boek verhaalt oud-marechaussee Egberts over zijn tijd in Limburg, waar hij vanaf 1943 de Nachtwacht en zo’n vijfhonderd andere nationale kunstschatten moest bewaken. “De naam van de NSB’er in het boek heb ik veranderd”, legde Egberts uit. “Ik wil niemand kwetsen.”
Bron: www.brabantsdagblad.nl/…/Op-wacht-bij-de-Nachtwacht-gepresenteerd
“In Maastricht wordt zaterdag een CO2-neutraal betonnen fietspad geopend. Zo’n fietspad is uniek in Europa. Het pad ligt op het terrein van cementfabriek ENCI.
Dat bedrijf heeft de vervuiling berekend die is ontstaan bij de productie en het vervoer van de bouwmaterialen. ENCI compenseert die vervuiling door te investeren in groene projecten. In het geval van het fietspad gaat het om een lokaal windenergieproject in India.”
Bron: www.l1.nl/…/eerste_co2-neutraal_fietspad_in_maastricht
NOS
“Zo’n honderd jaar geleden begon de mergelwinning bij Maastricht. En net zolang werd er tegen gestreden. Nu is het einde in zicht. Een deel van de zogenoemde Oehoevallei is alvast overgedragen aan Natuurmonumenten.”
“De Maastrichtse cementproducent Enci heeft te maken met de laagste productiehoeveelheden in jaren. Er wordt grofweg op 60% van de capaciteit gedraaid, dat is in jaren niet voorgekomen. Directeur Frans Erens spreekt van een laagterecord. Directe reden is de lage bouwstroom vanwege de economische crisis.
Enci – 220 personeelsleden – heeft maandenlang een belangrijk deel van het personeel in deeltijd-ww gehad, vooral op kosten van de schatkist. Het personeel heeft allerlei cursussen gedaan.
Erens verwacht dat 2011 mogelijk iets beter gaat worden, maar het gaat om procentjes extra. Pas vanaf 2013 zal de markt naar verwachting weer echt aantrekken. Enci stopt in 2018 met de winning van eigen mergel. De verwerking van mergel tot cement gaat echter daarna door. De grondstoffen komen van elders, bijvoorbeeld uit de zusterfabriek in het nabijgelegen Lixhe in België.
De cementonderneming, dochter van multinational Heidelberg, is daarnaast bezig om een deel van de kantoren, gebouwen en het terrein aan derden af te stoten, door verhuur.”
Bron: wijlimburg.nl
In de Feestgrot in Valkenburg. Door: Fons Winteraeken, Tv Valkenburg
“Zaterdag 2 oktober is op feestelijke wijze middels de organisatie van een mini symposium de vijfde editie van de Oktober Mergelmaand geopend door wethouder Willem Thijssen van de gemeente Valkenburg aan de Geul.
Gastsprekers in de trouwzaal van de Feestgrot in Valkenburg waren Anya Niewierra, directeur van VVV Zuid-Limburg en de heer John van Schaik, voorzitter van het Europe Institute Suberranea. Niewierra gaf haar toekomstvisie op welke wijze Zuid-Limburg dient in te spelen op de veranderende behoeften in onze samenleving.
Authenticiteit aanbieden in een modern jasje, uitgevoerd door innovatieve ondernemers was één van haar aanbevelingen. Van Schaik voerde de aanwezigen mee in de geheimen van de Gemeentegrot. Hij gaf vaak letterlijk een kijkje achter de schermen, zaken werden belicht die de bezoeker van de gemeentegrot nooit zal zien. Hij liet beelden zien van de erbarmelijke omstandigheden hoe de blokbrekers in die dagen hun werk moesten doen. Ook schetste Van Schaik in zijn prachtige lezing een beeld van het ontstaan van het toerisme en de rondleidingen in de Gemeentegrot.
De Oktober Mergelmaand biedt een grote verscheidenheid aan activiteiten en geeft een groot publiek de mogelijkheid meer te weten te komen over dit unieke stukje Zuid-Limburgse geschiedenis. Middels diverse mergelworkshops, excursies, kunstrondleidingen, themawandelingen en lezingen worden gedurende de hele maand oktober op diverse tijdstippen de thema’s mergel en grotten nader worden belicht. Daarnaast bieden diverse exploitanten van onderaardse gangenstelsels de hele maand oktober bijzondere activiteiten aan zoals ondermeer spooktochten, mooie verhalen en legendes van mergelblokbrekers.
Hoogtepunten vormen een groots opgezette mergelwandeling, een Mergelfestival in de Fluweelengrot tijdens de herfstvakantie en het Ondergronds Kerkenpad op 9, 10, 23 en 24 oktober. De maand wordt afgesloten met het spannende thema Halloween.
Meer info over de vele activiteiten: www.ondergrondslimburg.nl. Tevens is een prachtige folder beschikbaar, die op de website te downloaden is.
De Oktober Mergelmaand is een initiatief van de stichting Ondergronds Genieten met medewerking van de vereniging Mergel.Nu. Het project wordt financieel ondersteund door hoofdsponsor Mergelcarving.nl, evenementsponsor Rabobank Maastricht e.o. , stimuleringsfonds evenementen Valkenburg en gemeente Valkenburg.”
Teun Swinkels toont tekeningen van ‘wandeling over de Sint-Pietersberg‘ in het Sint-Pieters museum op de Lichtenberg van 25 september tot en met 7 november op elke zondag van 11.00 tot 16.30 uur.
